ខ្ញុំចង់ក្លាយជា

កែវ និងសុផាជាមិត្តនឹងគ្នា ។ ថ្ងៃមួយកុមារទាំងពីរ បានជួបគ្នានៅក្រោមដើមឈើមួយ ហើយនិយាយ ប្រាប់គ្នាអំពីរឿងសត្វ ។​

សុផានិយាយ៖ «ខ្ញុំចង់កើតជាត្រីបាឡែន ។ បើខ្ញុំជាត្រីបាឡែន ខ្ញុំនឹងមានមាឌធំហើយត្រី ទាំងអស់នឹងខ្លាចខ្ញុំ» ។​

បើខ្ញុំជាត្រីបាឡែន នឹងមានមនុស្សច្រើន ទៅលេងសមុទ្រដើម្បីមើលខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចមនុស្សតាមសម្លាប់ខ្ញុំ។

កែវឆ្លើយ៖ «ចំណែកខ្ញុំមិនចង់កើតជាត្រីបាឡែនទេ ។ ខ្ញុំចង់កើតជាសត្វសេកវិញ ព្រោះខ្ញុំនឹងមានរូបរាងស្អាត ហើយអាចហោះហើរបាន»​ ។

បើខ្ញុំជាសត្វសេក គេនឹងយកខ្ញុំទៅចិញ្ចឹមនៅផ្ទះ ។

ប៉ុន្តែបើខ្ញុំរស់នៅក្នុងផ្ទះ គេនឹងទុកខ្ញុំក្នុងទ្រុង ហើយខ្ញុំនឹងមិនអាចហោះហើរបានទេ។

កែវនិយាយ៖ «ខ្ញុំមិនចង់កើតជាសត្វសេកទេ» ។

សុផាបន្ត៖ «ខ្ញុំចង់កើតជាសត្វដំរីវិញ ព្រោះខ្ញុំនឹងមានមាឌធំ ហើយខ្លាំង» ។

ខ្ញុំនឹងមិនខ្លាចសត្វផ្សេងៗទៀតទេ ប៉ុន្តែសត្វផ្សេងៗទៀតនឹងខ្លាចខ្ញុំ ។

ខ្ញុំអាចអូសឈើហ៊ុបធំៗ និងដឹកជញ្ជូនមនុស្ស បានយ៉ាងងាយ ។

ប៉ុន្តែបើខ្ញុំដឹកជញ្ជូនមនុស្សរហូត ខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តទេ ព្រោះខ្ញុំនឿយហត់ណាស់ ។

កែវនិយាយ៖ «ខ្ញុំមិនចង់កើតជាសត្វដំរីទេ» ។ ខ្ញុំចង់កើតជាសត្វពស់វិញព្រោះខ្ញុំអាចរស់នៅលើគោកផង និងក្នុងទឹកផង ។

បើខ្ញុំជាសត្វពស់ ខ្ញុំអាចសកស្រកាពេលខ្ញុំចាស់ ។ មានតែខ្ញុំទេដែលអាចធ្វើយ៉ាងដូចនេះបាន ។

បើខ្ញុំជាសត្វពស់ មនុស្សនឹងខ្លាចខ្ញុំ ហើយតាមសម្លាប់ខ្ញុំ ។

កុមារទាំងពីរនិយាយ៖ "អូ! គិតៗទៅកើតជាសត្វ ពិបាកណាស់ ។ យើងនៅជាកុមារវិញល្អជាង" ។